همه ی حرفهایتان را گفتید؟
خیالتان از این بابت راحت شد؟
همه جایتان خنک شد بحمد الله؟
این پست را به افتخار آن دوست دامغانی که از آی. اس. پی. بهین رایان انواع نقل و نبات عنایت فرمودند می گذارم و به افتخار خواهر و مادرشان!! البته در این مورد اخیر می توانند به کمیته جرائم رایانه ای شکایت ببرند که پیشبینی می کنم بیفایده باشد چون اگر جرمی هم رخ داده باشد اصالتا در دنیای مجازی نیست و اصلا مرا با مجاز چه کار؟ عین حقیقت است لذا به مراجع دیگر رجوع کنند از نوع غیر رفعی اش.
تا امروز هرگز نه برای کامنت هایم شرط تایید گذاشته بودم نه کامنتی را حذف کرده ام چرا که عقیده بر آزادی بیان شرط اصالت پذیری ذات بشری است و از این پس نیز تا روزی که این بلاگ برقرار باشد چنین خواهد بود بی شک و اگر تاب نیاورم کلاً حذفش می کنم.
نه تا کنون به خوش آمد شما کلمه ای نوشته ام نه به زندیق انگاری تان کلمه ای از کلماتم را پس گرفته ام لذا عرض خود می بری و زحمت ما می داری
آنهایی که مرا می شناسند به خوبی از انگیزه ی من از آن سفر و آن دیدار آگاهند اما این دوست دانشمند که البته از برکت سایه ی همایونی اعلی حضرت همه دانشمندند باور ندارید از حمید حافظی بپرسید که این روز ها بسیج دانشجویی که مدعی همه چیز بود الا ادبیات ـ که این هم سر و کله اش پیدا شد ـ برایش سوم شخص ماضی مفرد باب مفاعله شده و به جرم خواندن داستانی که به هیچ عنوان اصالتی اروتیک ندارد با همکاری معانت محترم دانشجویی و چند بیوه ی نروک تا پای اخراج پیش رفته است. بله آن مخزن علم دانش که پیشتر گفتم با کوره سواد مبارکشان بذل دلسوزی کریمانه فرموده بودند بر اهالی قبور اهل ادب که میراث خوارانی چون من دارند و نامی برده بودند از گهر پاکانی چون حافظ و مولانا سعدی و... لذا بنده را با همه ی احترام عظیمی که ذات پاک بی شائبه ی تک تک شان قائلم بر این راه برده اند که چند بیتی از هر کدام نقل کنم و تو خود حدیٍث مفصل بخوان که بیش از این حوصله ای به قیل و قال با شما ندارم.
فردوسی بزرگ:
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺳﻠﻄﺎن ﻣﺤﻤﻮد
ﺟﻬﺎن ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺗﺎ ﺟﻬﺎن ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﭼﻨﻮ ﻣﺮزﺑﺎﻧﯽ ﻧﻴﺎﻣﺪ ﭘﺪﻳﺪ
ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺮ ﭼﺮخ ﺑﻨﻤﻮد ﺗﺎج
زﻣﻴﻦ ﺷﺪ ﺑﻪ ﮐﺮدار ﺗﺎﺑﻨﺪﻩ ﻋﺎج
ﭼﻪ ﮔﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺗﺎﺑﺎن ﮐﻪ ﺑﻮد
ﮐﺰو در ﺟﻬﺎن روﺷﻨﺎﻳﯽ ﻓﺰود
اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﺁن ﺷﺎﻩ ﭘﻴﺮوزﺑﺨﺖ
ﻧﻬﺎد از ﺑﺮ ﺗﺎج ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺗﺨﺖ
زﺧﺎور ﺑﻴﺎراﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﺧﺘﺮ
ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ از ﻓﺮ او ﮐﺎن زر
ﻣﺮا اﺧﺘﺮ ﺧﻔﺘﻪ ﺑﻴﺪار ﮔﺸﺖ
ﺑﻪ ﻣﻐﺰ اﻧﺪر اﻧﺪﻳﺸﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺸﺖ
ﺑﺪاﻧﺴﺘﻢ ﺁﻣﺪ زﻣﺎن ﺳﺨﻦ
ﮐﻨﻮن ﻧﻮ ﺷﻮد روزﮔﺎر ﮐﻬﻦ
ﺑﺮ اﻧﺪﻳﺸﻪی ﺷﻬﺮﻳﺎر زﻣﻴﻦ
ﺑﺨﻔﺘﻢ ﺷﺒﯽ ﻟﺐ ﭘﺮ از ﺁﻓﺮﻳﻦ
دل ﻣﻦ ﭼﻮ ﻧﻮر اﻧﺪر ﺁن ﺗﻴﺮﻩ ﺷﺐ
ﻧﺨﻔﺘﻪ ﮔﺸﺎدﻩ دل و ﺑﺴﺘﻪ ﻟﺐ
ﭼﻨﺎن دﻳﺪ روﺷﻦ رواﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﻮاب
ﮐﻪ رﺧﺸﻨﺪﻩ ﺷﻤﻌﯽ ﺑﺮﺁﻣﺪ ز ﺁب
هﻤﻪ روی ﮔﻴﺘﯽ ﺷﺐ ﻻژورد
از ﺁن ﺷﻤﻊ ﮔﺸﺘﯽ ﭼﻮ ﻳﺎﻗﻮت زرد
در و دﺷﺖ ﺑﺮﺳﺎن دﻳﺒﺎ ﺷﺪی
ﻳﮑﯽ ﺗﺨﺖ ﭘﻴﺮوزﻩ ﭘﻴﺪا ﺷﺪی
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮو ﺷﻬﺮﻳﺎری ﭼﻮ ﻣﺎﻩ
ﻳﮑﯽ ﺗﺎج ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺟﺎی ﮐﻼﻩ
ردﻩ ﺑﺮ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺳﭙﺎهﺶ دو ﻣﻴﻞ
ﺑﻪ دﺳﺖ ﭼﭙﺶ هﻔﺘﺼﺪ ژﻧﺪﻩ ﭘﻴﻞ
ﻳﮑﯽ ﭘﺎک دﺳﺘﻮر ﭘﻴﺸﺶ ﺑﻪ ﭘﺎی
ﺑﺪاد و ﺑﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ را رهنمای
ﻣﺮا ﺧﻴﺮﻩ ﮔﺸﺘﯽ ﺳﺮ از ﻓﺮ ﺷﺎﻩ
وزان ژﻧﺪﻩ ﭘﻴﻼن و ﭼﻨﺪان ﺳﭙﺎﻩ
ﭼﻮ ﺁن ﭼﻬﺮﻩی ﺧﺴﺮوی دﻳﺪﻣﯽ
ازان ﻧﺎﻣﺪاران ﺑﭙﺮﺳﻴﺪﻣﯽ
ﮐﻪ اﻳﻦ ﭼﺮخ و ﻣﺎهﺴﺖ ﻳﺎ ﺗﺎج و ﮔﺎﻩ
ﺳﺘﺎرﺳﺖ ﭘﻴﺶ اﻧﺪرش ﻳﺎ ﺳﭙﺎﻩ
ﻳﮑﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﺎﻳﻦ ﺷﺎﻩ روم اﺳﺖ و هﻨﺪ
ز ﻗﻨﻮج ﺗﺎ ﭘﻴﺶ درﻳﺎی ﺳﻨﺪ
ﺑﻪ اﻳﺮان و ﺗﻮران ورا ﺑﻨﺪﻩاﻧﺪ
ﺑﻪ رای و ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن او زﻧﺪﻩاﻧﺪ
ﺑﻴﺎراﺳﺖ روی زﻣﻴﻦ را ﺑﻪ داد
ﺑﭙﺮدﺧﺖ ازان ﺗﺎج ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻬﺎد
ﺟﻬﺎﻧﺪار ﻣﺤﻤﻮد ﺷﺎﻩ ﺑﺰرگ
ﺑﻪ ﺁﺑﺸﺨﻮر ﺁرد همی ﻣﻴﺶ و ﮔﺮگ
ز ﮐﺸﻤﻴﺮ ﺗﺎ ﭘﻴﺶ درﻳﺎی ﭼﻴﻦ
ﺑﺮو ﺷﻬﺮﻳﺎران ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﭼﻮ ﮐﻮدک ﻟﺐ از ﺷﻴﺮ ﻣﺎدر ﺑﺸﺴﺖ
ز ﮔﻬﻮارﻩ ﻣﺤﻤﻮد ﮔﻮﻳﺪ ﻧﺨﺴﺖ
ﻧﭙﻴﭽﺪ ﮐﺴﯽ ﺳﺮ ز ﻓﺮﻣﺎن اوی
ﻧﻴﺎرد ﮔﺬﺷﺘﻦ ز ﭘﻴﻤﺎن اوی
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﮐﻦ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩای
ﺑﺪو ﻧﺎم ﺟﺎوﻳﺪ ﺟﻮﻳﻨﺪﻩای
ﭼﻮ ﺑﻴﺪار ﮔﺸﺘﻢ ﺑﺠﺴﺘﻢ ز ﺟﺎی
ﭼﻪ ﻣﺎﻳﻪ ﺷﺐ ﺗﻴﺮﻩ ﺑﻮدم ﺑﻪ ﭘﺎی
ﺑﺮ ﺁن ﺷﻬﺮﻳﺎر ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺧﻮاﻧﺪم
ﻧﺒﻮدم درم ﺟﺎن ﺑﺮاﻓﺸﺎﻧﺪم
ﺑﻪ دل ﮔﻔﺘﻢ اﻳﻦ ﺧﻮاب را ﭘﺎﺳﺦ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁواز او ﺑﺮ ﺟﻬﺎن ﻓﺮخ اﺳﺖ
ﺑﺮﺁن ﺁﻓﺮﻳﻦ ﮐﻮ ﮐﻨﺪ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﺑﺮ ﺁن ﺑﺨﺖ ﺑﻴﺪار و ﻓﺮخ زﻣﻴﻦ
ز ﻓﺮش ﺟﻬﺎن ﺷﺪ ﭼﻮ ﺑﺎغ ﺑﻬﺎر
هﻮا ﭘﺮ ز اﺑﺮ و زﻣﻴﻦ ﭘﺮﻧﮕﺎر
از اﺑﺮ اﻧﺪرﺁﻣﺪ ﺑﻪ هﻨﮕﺎم ﻧﻢ
ﺟﻬﺎن ﺷﺪ ﺑﻪ ﮐﺮدار ﺑﺎغ ارم
ﺑﻪ اﻳﺮان هﻤﻪ ﺧﻮﺑﯽ از داد اوﺳﺖ
ﮐﺠﺎ هﺴﺖ ﻣﺮدم هﻤﻪ ﻳﺎد اوﺳﺖ
ﺑﻪ ﺑﺰم اﻧﺪرون ﺁﺳﻤﺎن ﺳﺨﺎﺳﺖ
ﺑﻪ رزم اﻧﺪرون ﺗﻴﺰ ﭼﻨﮓ اژدهﺎﺳﺖ
ﺑﻪ ﺗﻦ ژﻧﺪﻩ ﭘﻴﻞ و ﺑﻪ ﺟﺎن ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻪ ﮐﻒ اﺑﺮ ﺑﻬﻤﻦ ﺑﻪ دل رود ﻧﻴﻞ
ﺳﺮ ﺑﺨﺖ ﺑﺪﺧﻮاﻩ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ اوی
ﭼﻮ دﻳﻨﺎر ﺧﻮارﺳﺖ ﺑﺮ ﭼﺸﻢ اوی
ﻧﻪ ﮐﻨﺪ ﺁوری ﮔﻴﺮد از ﺑﺎج و ﮔﻨﺞ
ﻧﻪ دل ﺗﻴﺮﻩ دارد ز رزم و ز رﻧﺞ
هر ﺁﻧﮑﺲ ﮐﻪ دارد ز ﭘﺮوردﮔﺎن
از ﺁزاد و از ﻧﻴﮑﺪل ﺑﺮدﮔﺎن
ﺷﻬﻨﺸﺎﻩ را ﺳﺮﺑﻪﺳﺮ دوﺳﺘﻮار
ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﺒﺴﺘﻪ ﮐﻤﺮ اﺳﺘﻮار
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺮادرش ﮐﻬﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﺎل
ﮐﻪ در ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﺲ ﻧﺪارد هﻤﺎل
ز ﮔﻴﺘﯽ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩی ﻓﺮ و ﻧﺼﺮ
زﻳﺪ ﺷﺎد در ﺳﺎﻳﻪی ﺷﺎﻩ ﻋﺼﺮ
ﮐﺴﯽ ﮐﺶ ﭘﺪر ﻧﺎﺻﺮاﻟﺪﻳﻦ ﺑﻮد
ﺳﺮ ﺗﺨﺖ او ﺗﺎج ﭘﺮوﻳﻦ ﺑﻮد
و دﻳﮕﺮ دﻻور ﺳﭙﻬﺪار ﻃﻮس
ﮐﻪ در ﺟﻨﮓ ﺑﺮ ﺷﻴﺮ دارد ﻓﺴﻮس
ﺑﺒﺨﺸﺪ درم هر ﭼﻪ ﻳﺎﺑﺪ ز دهر
همی ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻳﺎﺑﺪ از دهر ﺑﻬﺮ
ﺑﻪ ﻳﺰدان ﺑﻮد ﺧﻠﻖ را رهنمای
ﺳﺮ ﺷﺎﻩ ﺧﻮاهﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی
ﺟﻬﺎن ﺑﯽﺳﺮ و ﺗﺎج ﺧﺴﺮو ﻣﺒﺎد
هﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﺎﻧﺎد ﺟﺎوﻳﺪ و ﺷﺎد
هﻤﻴﺸﻪ ﺗﻦ ﺁﺑﺎد ﺑﺎ ﺗﺎج و ﺗﺨﺖ
ز درد و ﻏﻢ ﺁزاد و ﭘﻴﺮوز ﺑﺨﺖ
سعدی را همین بس که تخلص از نام امیر وقت دارد و تعلقی به خلیفه ی بغداد البته خود سری بزنید به قصائد و غزلیات بسی بیت پارسی می یابید و این قصیده ی فصیح 93 بیتی را نیز به یافته هایتان بیافزایید که:
در مرثیة امیرالممنین المعتصم بالله و ذکر واقعة بغداد
حبست بجفنی المدامع لاتجری
فلما طغی الماء استطال علی السکر
نسیم صبا بغداد بعد خرابها
تمنیت لو کانت تمر علی قبری
لان هلاک النفس عند اولی النهی
احب لهم من عیش منقبض الصدر
زجرت طبیبا جس نبضی مداویا
الیک، فما شکوای من مرض یبری
لزمت اصطبارا حیث کنت مفارقا
و هذا فراق لایعالج بالصبر
تسائلنی عما جری یوم حصرهم
و ذالک ممالیس یدخل فیالحصر
ادیرت کؤوس الموت حتی کانه
رؤس الاساری ترجحن من السکر
لقد ثکلت ام القری و لکعبة
مدامع فیالمیزاب تسکب فیالحجر
بکت جدر المستنصریة ندبة
علی العلماء الراسخین ذوی الحجر
نوائب دهر لیتنی مت قبلها
ولم ار عدوان السفیه علی الحبر
محابر تبکی بعدهم بسوادها
و بعض قلوب الناس احلک من حبر
لحا الله من یسدی الیه بنعمة
و عند هجوم الناس یألف بالغدر
مررت بصم الراسیات اجوبها
کخنساء من فرط البکاء علی صخر
ایا ناصحی بالصبر دعنی و زفرتی
اموضع صبر و الکبود علی الجمر؟
تهدم شخصی من مداومة البکا
و ینهدم الجرف الدوارس بالمخر
وقفت بعبادان ارقب دجلة
کمثب دم قان یسیل الی البحر
وفائض دمعی فی مصیبة واسط
یزید علی مد البحیرة والجزر
فجرت میاه العین فازددت حرقة
کما احترقت جوف الدما میل بالفجر
ولا تسألنی کیف قلبک والنوی
جراحة صدری لاتبین بالسبر
و هب ان دارالملک ترجع عامرا
و یغسل وجه العالمین من العفر
فاین بنوالعباس مفتخر الوری
ذوو الخلق المرضی و الغرر الزهر
غدا سمرا بین الانام حدیثهم
وذا سمر یدمی المسامع کالسمر
و فی الخبر المروی دین محمد
یعود غریبا مثل مبتداء الامر
ااغرب من هذا یعود کمابدا
و سبی دیارالسلم فی بلدالکفر؟
فلا انحدرت بعد الخلائف دجله
و حافاتها لا اعشبت ورق الخضر
کان دم الاخوین اصبح نابتا
بمذبح قتلی فی جوانبها الحمر
بکت سمرات البید و الشیح و الغضا
لکثرة ماناحت اغاربة القفر
ایذکر فی اعلی المنابر خطبة
و مستعصم بالله لم یک فی الذکر
ضفادع حول الماء تلعب فرحة
اصبر علی هذا و یونس فی القعر؟
تزاحمت الغربان حول رسومها
فاصبحت العنقاء لازمة الوکر
ایا احمد المعصوم لست بخاسر
و روحک والفردوس عسر مع الیسر
و جنات عدن خففت بمکارة
فلابد من شوک علی فنن البسر
تهناء بطیب العیش فی مقعد الرضا
ودع جیف الدنیا لطائفة النسر
ولا فرق ما بین القتیل و میت
اذاقمت حیا بعد رمسک والنخر
تحیة مشتاق و الف ترحم
علی الشهداء الطاهرین من الوزر
هنیا لهم کأس المنیة مترعا
و ما فیه عندالله من عظم الاجر
«فلا تحسبن الله مخلف وعده»
بان لهم دارالکرامة والبشر
علیهم سلام الله فی کل لیلة
بمقتلة الزورا الی مطلع الفجر
اابلغ من امر الخلافة رتبة
هلم انظروا ما کان عاقبة الامر
فلیت صماخی صم قبل استماعه
بهتک اساتیر المحارم فی الاسر
عدون حفایا سبسبا بعد سبسب
رخائم لایسطعن مشیا علی الحبر
لعمرک لو عاینت لیلة نفرهم
کأن العذاری فیالدجی شهب تسری
و ان صباح الاسر یوم قیامة
علی امم شعث تساق الی الحشر
و مستصرخ یا للمرة فانصروا
و من یصرخ العصفور بین یدی صقر؟
یساقون سوق المعز فی کبد الفلا
عزائز قوم لم یعودن بالزجر
جلبن سبایا سافرات وجوهها
کواعب لم یبرزن من خلل الخدر
و عترة قنطوراء فی کل منزل
تصیح باولاد البرامک من یشری؟
تقوم و تجثو فی المحاجر و اللوی
و هل یختفی مشی النواعم فی الوعر؟
لقد کان فکری قبل ذلک مائزا
فاحدث امر لایحیط به فکری
و بین یوی صرف الزمان و حکمه
مغللة ایدی الکیاسة والخبر
وقفت بعبادان بعد صراتها
رأیت خضیبا کالمنی بدم النحر
محاجر ثکلی بالدموع کریمة
و ان بخلت عین الغمائم بالقطر
نعوذ بعفوالله من نار فتنة
تأحج من قطر البلاد الی قطر
کان شیاطین القیود تفلتت
فسال علی بغداد عین من القطر
بدا و تعالی من خراسان قسطل
فعاد رکاما لایزول عن البدر
الام تصاریف الزمان و جوره
تکلفنا ما لانطیق من الاصر
رعی الله انسانا تیقظ بعدهم
لان مصاب الزید مزجرة العمرو
اذا ان للانسان عند خطوبه
یزول الغنی، طوبی لمملکة الفقر
الا انما الایام ترجع بالعطا
ولم تکس الا بعد کسوتها تعری
ورائک یا مغرور خنجر فاتک
و انت مطاط لا تفیق و لاتدری
کناقة اهل البد وظلت حمولة
اذا لم تطق حملا تساق الی العقر
وسائر ملک یقتفیه زواله
سوی ملکوت القائم الصمد الوتر
اذا شمت الواشی بموتی، فقل له
رویدک ماعاش امرؤ الدهر
و مالک مفتاح الکنوز جمیعها
لدی الموت لم تخرج یداه سوی صفر
اذا کان عندالموت لافرق بیننا
فلا تنظرن الناس بالنظر الشزر
و جاریه الدنیا نعومة کفها
محببة لکنها کلب الظفر
ولو کان ذو مال من الموت فالتا
لکان جدیرا بالتعاظم والکبر
ربحت الهدی ان کنت عامل صالح
وان لم تکن، والعصر انک فی خسر
کما قال بعض الطاعنین لقرنه
بسمر القنا نیلت معانقة السمر
امدخر الدنیا و تارکها اسی
لدار غد ان کان لابد من ذخر
علی المرء عار کثرة المال بعده
و انک یا مغرور تجمع للفخر
عفاالله عنا ما مضی من جریمة
و من علینا بالجمیل من الصبر
وصان بلادالمسلمین صیانة
بدولة سلطان البلاد ابی بکر
ملیک غدا فی کل بلدة اسمه
عزیزا و محبوبا کیوسف فی مصر
لقد سعدالدنیا به دام سعده
و ایده المولی بألویة النصر
کذلک تنشا لینة هو عرقها
و حسن نبات الارض من کرم البذر
و لو کان کسری فی زمان حیاته
لقال الهی اشدد بدولته أزری
بشکرالرعایا صین من کل فتنة
و ذلک ان اللب یحفظ بالقشر
یبالغ فی الانفاق والعدل و التقی
مبالغة السعدی فی نکت الشعر
و ماالشعر ایم الله لست بمدع
و لو کان عندی ما ببابل من سحر
هنالک نقادون علما و خبرة
و منتخبو القول الجمیل من الهجر
جرت عبراتی فوق خدی کبة
فانشأت هذا فی قضیة ما یجری
و لو سبقتنی سادة جل قدرهم
و ما حسنت منی مجاوزة القدر
ففی السمط یاقوت و لعل وجاجة
و ان کان لی ذنب یکفر بالعذر
و حرقة قلبی هیجتنی لنشرها
کما فعلت نار المجامر بالعطر
سطرت و لولا غض عینی علی البکا
لرقرق دمعی حسرة فمحا سطری
احدث اخبارا یضیق بها صدری
و احمل اصارا ینؤ بها ظهری
ولا سیما قلبی رقیق زجاجه
و ممتنع وصل الزجاج لدی الکسر
ألا ان عصری فیه عیشی منکد
فلیت عشاء الموت بادر فی عصری
خلیلی ما احلی الحیوة حقیقة
واطیبها، لولا الممات علی الاثر
و رب الحجی لا یطمن بعیشة
فلا خیر فی وصل یردف بالهجر
سواء اذا مامت وانقطع المنی
امخزن تبن بعد موتک ام تبر
می ماند حافظ که بیضه ی مبارکشان از ضلع غربی میدان آفریقا هویداست و نیازی به نقشه و راهنما ندارد!